หมอ...อาชีพฝืนธรรมชาติ

posted on 30 May 2011 19:40 by mhanoiz
"...เมื่อวันที่ชีวิต เดินเข้ามาถึงจุดเปลี่ยน
จนบางครั้งคนเราไม่ทันได้ตระเตรียมหัวใจ
ความสุขความทุกข์ ไม่มีใครรู้ว่าจะมาเมื่อไหร่
จะยอมรับความจริงที่เจอได้แค่ไหน..."
 
Live and Learn : กมลา

-----------------------------------------
 
เด็กปีสี่ รุ่นพี่โตสุดส่วนใหญ่ปีนี้คงเป็นปีสุดท้ายที่จะเป็นนักเรียน 
ก่อนเริ่มต้นชีวิตวัยทำงานก้าวข้ามไปอีกขั้น ... 
แต่ไม่ใช่สำหรับนิสิตแพทย์อย่างพวกเราแน่นอน...
 
สองสัปดาห์แรกของการเริ่มต้นทำงานบนหอผู้ป่วย
นสพ.ปีสี่ ไม่ต่างอะไรกับกำแพงบนวอร์ด ดูเกะกะ ทำอะไรไม่เป็นซักอย่าง
เดินเข็นรถ chart วิ่งตามพี่แพทย์และอาจารย์ดูและสั่งการรักษาผู้ป่วย
ทำหัตถการเล็กๆตามที่ได้รับมอบหมาย ดูเก้ๆกังๆ โดนดุไม่เว้นวัน
หน้าที่สำคัญของเหล่านสพ.อย่างเราก็คือ การรับคนไข้ ซักประวัติและตรวจร่างกายอย่างละเอียด
 
แม้จะก้าวเข้ามาเรียนรู้จากผู้ป่วยได้เพียงไม่นาน 
สิ่งหนึ่งที่เรามองเห็นทุกวัน คือ ความทุกข์ ทรมานของบุคคลที่เดินเข้ามาหาพวกเรา 
แววตา สีหน้าของเขาเหล่านั้นมีความหวังส่งตรงมาอย่างสัมผัสได้
ว่าสิ่งที่เขาต้องการ คือ ความสุข เมื่อเดินออกไปจากที่นี่
 
อาชีพส่วนใหญ่การทำงานมักไหลไปตามกฎของธรรมชาติ 
แต่วิชาชีพอย่างพวกเรากลับเดินสวนทางอย่างที่ควรจะเป็น 
เรายื้อชีวิตมนุษย์นับแล้วนับเล่าเพื่อให้เขาได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง 
ต้านแรง ฝืนกฎที่ถูกกำหนด ขีดเส้นไว้แล้ว 
 
ณ ขณะสิ้นเสียงสัญญาณชีพจร -----------------------
เหล่าทีมแพทย์ถูกตามตัวเพื่อทำหน้าที่ฝืนธรรมชาติ 
วินาทีที่มือของเราโถมไปที่หน้าอกด้านซ้ายของผู้ป่วยเพื่อปั๊มหัวใจ
สัญญาณความหวังทั้งของคนที่อยู่ตรงหน้ารวมถึงญาตินับสิบ
พุ่งตรงมาที่เรา ,,, แม้ไม่มีคำเอ่ย แต่มหัศจรรย์ที่สามารถสัมผัสและรับรู้ได้ 
แต่บางครั้งธรรมชาติก็มีแรงมากกว่าที่จะเอาชนะ
ไม่ว่าจะฝืนเพียงใด ก็ไม่สามารถดึงเขาให้คืนกลับมา 
น้ำตาแห่งความโศกเศร้า พรั่งพรูออกมาจากหัวอกคนเป็นพ่อแม่พี่น้อง 
ความสูญเสียได้เกิดขึ้นแล้ว....
บางครั้งสิ่งที่ได้เรียนรู้ ก็อาจเป็น สัจธรรมที่แท้จริงของชีวิต 
 
ยืนอยู่ตรงนี้ มองภาพความจริงของชีวิตได้มากมาย 
เราเห็นความรักความผูกพันในรูปแบบที่หลากหลาย 
ความรักที่พ่อแม่มีต่อลูก 
ลูกมีต่อพ่อแม่ 
สามีกับภรรยา 
คู่รักหนุ่มสาว วัยชรา
พี่และน้อง 
 
หรืออาจจะเศร้าที่สุดเมื่อพบว่า ,, ลูกทิ้งบุพการี ให้นอนป่วยตามลำพัง 
 
ทำงานบนหอผู้ป่วยทุกวัน บางทีก็คิดอะไรได้มากมายผ่านงานที่อยู่ตรงหน้า
"ความเสียสละ" เป็นคุณสมบัติหนึ่งของอาชีพแพทย์ 
เด็กมหาวิทยาลัยปีสี่คนอื่นๆส่วนใหญ่อาจมีเวลาเที่ยวเล่น ดูหนังฟังเพลง ทำอย่างที่ต้องการได้ 
แต่..พวกเรามีน้อยกว่าครึ่งหนึ่ง เรายอมเสียตรงนั้นเพื่อช่วยชีวิตคนได้อีกหลายชีวิต 
บางที คำขอบคุณสั้นๆ จากผู้ป่วยและญาติ รอยยิ้มที่ส่งมา 
เป็นส่วนสำคัญที่เติมแรงพวกเราได้ไม่น้อย จนบางทีความเหนื่อยก็หายไปอย่างไม่รู้ตัว 
 
"หมอน้อย" มีแม่ของผู้ป่วยคนนึงเรียกฉันอย่างนั้น 
ความอิ่มเอมผุดขึ้นกลางใจ 
เราเป็นแค่เด็กตัวเล็กๆมาใหม่ สั่งการรักษาให้ยาก็ไม่เป็น
ได้แต่คอยถามไถ่ ติดตามอาการในทุกๆวันเพื่อรายงานพี่หรืออาจารย์
แต่มีคนยอมรับและให้เกียรติ เท่านี้ก็มากเกินพอ 
คิดไม่ผิดและไม่เสียใจเลย ที่เลือกเดินทางนี้ 
 
ขอบคุณประสบการณ์และบทเรียนทุกอย่างที่ผ่านมา 
ที่ทำให้ฉันเป็นฉันได้อย่างทุกวันนี้
 
ไม่ว่าจะเป็นอะไร ถ้าทำสิ่งที่อยู่ตรงหน้าได้อย่างเต็มที่ 
ผลที่ออกมาไม่ว่าจะดีร้ายอย่างไร เราก็คงจะไม่เสียใจที่เลือกทำ :))))
 
-------------------------------------------
 
"...อยู่ที่เรียนรู้ อยู่ที่ยอมรับมัน ตามความคิดสติเราให้ทัน
อยู่กับสิ่งที่มีไม่ใช่สิ่งที่ฝัน และทำสิ่งนั้นให้ดีที่สุด..."
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

การพยายามฝืนธรรมชาติ อาจเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติก็ได้ ธรรมชาติแสดงให้เห็นถึง การเปลี่ยนแปลง และความไม่แน่นอน ผมว่าอาชีพหมอโชคดีที่ได้เรียนรู้เรื่องแบบนี้ทุกวันๆ



#4 By Kiss-TheRain on 2011-09-10 17:53

Hot! Hot!

อยู่ที่เรียนรู้
อยู่ที่ยอมรับมัน big smile

#2 By อิสระรำพัน on 2011-05-31 00:17

Hot! Hot!

อยู่ที่เรียนรู้
อยู่ที่ยอมรับมัน big smile

#3 By อิสระรำพัน on 2011-05-31 00:17

หมอคือผู้สร้างปฎิหารครับsurprised smile

สู้ๆนะครับ กับเส้นทางสายเเพทย์big smile

#1 By stamp on 2011-05-30 20:31