บทเรียน

posted on 08 Nov 2010 20:58 by mhanoiz
                          "..จะต้องถอนใจ อีกสักเท่าไร
โลกแห่งความเป็นจริง ไม่เคยเป็นอย่างใจ
วันและคืนเปลี่ยนหมุน ให้เราวิ่งตามเรื่อยไป
โตแล้ว ทุกอย่างเปลี่ยนไป.."
พื้นที่เล็กๆ : บอย ตรัย
                     ----------------------------------
หากฟังเพลงนี้ย้อนไปเมื่อสี่ห้าปี่ก่อน คงรู้สึกแค่ว่าเป็นเพลงความหมายดีดีเพลงหนึ่ง
แต่พอวันหนึ่งที่เราเริ่่มโตขึ้น ภาระรับผิดชอบหนักมากขึ้น 
จากเด็กมัธยมตัวเล็กๆ ลูกสาวตัวเล็กๆในบ้านหลังใหญ่ 
กลายเป็นนิสิตแพทย์ตัวน้อยที่ต้องออกมาเผชิญโลกตามลำพัง 
สองปีแรกยังไม่รู้สึกเท่าไหร่ 
แต่มาถึงวันนี้ .. มองกลับไป ฉันต้องโตขึ้นอีกนะ
ไม่มีเวลามาทำตัวเล่นๆเหมือนเด็กน้อยอีกแล้ว
วิชาชีพในอนาคตของฉันบีบบังคับให้ฉันต้องโตขึ้นหนึ่งเท่าตัว
และมีความรับผิดชอบมากกว่าเพื่อนรุ่นเดียวกันคณะอื่นๆสองสเต็ป
เพราะสิ่งที่ฉันต้องรับผิดชอบในปีหน้าคือ "ชีวิตคน"  

ปัญหาหลายอย่างที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเรามีหลากหลาย 
บททดสอบในชีวิตมีมากมายให้เราเรียนรู้
บางปัญหา,,ทำให้เราล้ม แพ้อย่างไม่เป็นท่า
เสียเวลา เสียน้ำตา เสียความรู้สึกไปมากมาย
แม้ว่า..บางครั้งเราจะแก้ไขมันไม่ได้เลย 
แต่สิ่งหนึ่งที่เราได้รับมา คือ วิธีการเรียนรู้ที่จะเติบโต
ปัญหาทำให้เราโตเป็นผู้ใหญ่อย่างไม่รู้ตัว...

โลกใบใหม่มันใหญ่กว่าเดิม กว้างกว่าเดิม คนมากหน้าหลายตากว่าเดิม
อาจมีบางครั้งที่เหนื่อยและท้อเมื่อทุกอย่างไม่เป็นอย่างที่หวัง
หกล้มคลุกคลานจนไม่อยากที่จะลุกเดินต่อ
แต่เมื่อใดที่เราพยายามที่จะลุก ค่อยๆเริ่มต้นก้าวใหม่อีกครั้ง
ก้าวนั้นของเราจะมั่นคงกว่าเดิม รอบคอบและแข็งแรงกว่าเก่า
เพราะประสบการณ์ล้มครั้งก่อนสอนให้เราเรียนรู้ว่า
"จะต้องเดินอย่างไร จะได้ไม่ล้ม
ยิ่งล้มบ่อยเท่าไหร่ เราจะยิ่งแกร่งและเข้มแข็งมากขึ้นเท่านั้น
รอยแผลเป็นไม่ใช่สิ่งเตือนใจให้เรานึกถึงอดีตที่เลวร้าย
 
"จงมองอดีตในฐานะที่ทำให้เราเติบโต 
ไม่ใช่อาวุธทีหยิบมาทำร้ายตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า"
                                               ท่านว.วชิรเมธี

โลกไม่เคยหยุดหมุน ..
เราเองก็เช่นกัน .. อย่าหยุดชีวิตไว้ที่ปัญหาใดปัญหาหนึ่ง
เดินหน้าแก้ไขมัน ผ่านมันไปให้ได้
บางทีเหนื่อย ก็หยุดพักบ้าง
หาความสุขใส่ตัว เพื่อให้มีแรงได้เดินหน้าต่อ
อนาคตของเรา..เราเป็นคนกำหนดเอง
ไม่ผิดที่จะยังไม่อยากโต
ไม่ผิดที่บางครั้งอาจทำอะไรเด็กๆ
เพราะทุกคนมีพื้นที่เล็กๆของความเป็นเด็กอยู่ในตัว
เพราะเคยเป็นเด็กมาก่อน
จึงรู้ว่า การเป็นผู้ใหญ่มันต่างกันอย่างไร....
สู้ๆค่ะ ทุกคน : ))

                         -------------------------------
                            ขอพื้นที่เล็กๆให้ยังเป็นเด็กอยู่ได้ไหม
ใม่ว่านานเท่าไร ก็ไม่เปลี่ยนไปได้หรือเปล่า
ให้ความสดใส ยังอยู่กับเรา อย่าให้ใครเขามาแย่งไป
แค่เพียงอยาก ขอพื้นที่เล็กๆนี้ยังเป็นเด็กไปนานๆ
ให้เรายังได้ฝัน ให้เรายังยิ้มได้
โลกแห่งความจริง มันจะดีหรือร้าย
เก็บความเป็นเด็กในหัวใจ เอาไว้

Comment

Comment:

Tweet